دود دخانیات اشک همه را درآورده است!!!

[ad_1]

کیاست – مهدی برزین– حجم تجارت دخانیات چقدر است؟ سیگار و قلیان مردم چقدر خرج برمی دارد و این دود که از سینه اهل دخان بلند می شود به چشم و جیب چه کسانی می رود؟

 وزیر بهداشت می گوید: برای کنترل مصرف دخانیات در چهار سال گذشته تلاش‌های زیادی انجام شده است، اما وزارت صنعت، معدن و تجارت نه تنها در این چهار سال بلکه در هیچ دولتی این حرف‌ها را قبول ندارد و به دنبال توسعه این صنعت است؛ چون در آن پول وجود دارد. هر چه ما می‌بافیم آنها پنبه می‌کنند.

وی ادامه می دهد: در طول چهار سال گذشته تلاش کردیم تا در زمینه دخانیات تغییراتی ایجاد کنیم و اگر مجلس هوشمندی به خرج ندهد، به عقب باز می‌گردیم. مردم در مورد دخانیات و اعتیاد مشکل دارند. طبق آمارهایی که در زمینه اعتیاد جوانان اعلام شده است در مجموع با حساب خانواده آنها حدود 10 میلیون نفر درگیر این معضل هستند. همان کسانی که می‌گویند چرا هزینه درمان زیاد است، مردم را بیمار می‌کنند. شما چرا هوا را آلوده می‌کنید؟ یا جلوی مصرف سیگار را نمی‌گیرید؟ ما هم وقتی می‌خواهیم جلوی آن را بگیریم می‌گویند با سیگار و قلیان مردم چکار دارید.

این شاید صریح‌ترین و ساده‌ترین اظهارات یک مقام دولتی در مورد دخانیات باشد! درست است که سیگار و قلیان به نوعی جزو مخدرات محسوب نمی‌شوند اما کار این روزها از شوری گذشته است.

وزیر بهداشت با اشاره به هراسی که افزایش مالیات دخانیات در مورد بالا رفتن میزان قاچاق آن ایجاد می کند یا ترس از سوق پیدا کردن الگوی مصرف از دودهای سیگار و قلیان به سمت حقه های وافور و پایپ های کریستال و شیشه در دل برخی مسوولان لانه کرده است، در قامت مسوول سلامتی و درمان مردم می گوید: اگر اینطور باشد دیگر هیچ تصمیمی نباید بگیریم. چطور ممکن است در همه جای دنیا افزایش مالیات بر دخانیات باعث کاهش مصرف آن شود اما در ایران برعکس عمل کند، این یعنی یک جای کار ایراد دارد.

این ایراد کجاست و چه کسانی این ایراد را ساخته و عنوان می کنند. نگرانی‌ها در مورد سیگار و قلیان مختص ایران یا امروز و دیروز نیست. دود کردن یکی از خود دلخوش‌کن‌های بشر از چند هزار سال پیش تا کنون بوده است. متاعی که برای ساختن یا به دست آوردن آن تلاش‌ها می شود، در مزارع پرورش می‌یابد و خون دل خوردن صاحبش را تا رسیدن به موعد برداشت تماشا می‌کند.

در ایران 7100 هکتار زمین کشاورزی به کشت توتون و تنباکو اختصاص داده شده است، روزگاری هم این کشور تولیدکننده یکی از بهترین توتون‌های دنیا بوده است که به نام تنباکوی زرد ایرانی شناخته می‌شود.

اما حالا ایرانی‌ها سالانه 65 میلیارد نخ سیگار دود می‌کنند و البته هزاران تن تنباکوی فرآوری شده با پارافین و معطرهای صنعتی!

مبلغی که مردم کشور برای سیگار خود پول می دهند در برخی آمار سی میلیارد تومان در روز است و در بعضی آمار آن را 8 تا ده میلیارد تومان ذکر کرده‌اند. این را بگذارید در کنار میلیاردها تومان پولی که اهالی قلیان دوست و خانواده‌های سرخوش برای تنباکو، نی و شیشه قلیان خرج میکنند.

صدها چایخانه و سفره‌خانه سنتی که گاهی بنا به جا و مکان خود از دو هزار تا 200 هزار تومان و شاید بیشتر برای یک قلیان و چایی با توت خشک اضافه و نبات از مشتریان خود می‌گیرند و برای خود صنف هم دارند.

 علی‌رغم قانون ممنوعیت استعمال دخانیات در اماکن عمومی و ادارات دولتی، کافی است یک شخص کمی دقت داشته باشد یا اهل دل باشد تا با یک جستجوی ساده اتاق سیگاری‌ها و یا پشت بام و تراسی را که محل تجمع این عزیزان است را در هر اداره‌ای پیدا کند، اگر خود رییس سیگاری باشد هم که برای نزدیکتر شدن به او چه راهی بهتر از هم‌دود شدن با او یا برپا کردن بساط چای ذغالی و قلیان در یک باغ خارج از شهر!

حالا از بزم سیگار و قلیان خارج شوید و سری به بیمارستان‌ها بزنید، همان‌جا که وزیر بهداشت شاکی است که بازندگان بازی دود با قلب و ریه و دندان یکی یکی یا جان می‌دهند یا با عوارض این بازی دست و پنجه نرم می‌کنند.

جوانان و میان‌سالانی که دود قلیان آنها را از پا انداخته است، قلب و ریه سالمی برایشان باقی نگذاشته و همینکه 10 پله را بالا می‌روند، به هن و هن می افتند.

سیگاری‌هایی که هر ماه بیشتر از یارانه دریافتی‌شان و شاید چند برابر آن را خرج دخانیات وطنی، خارجی یا قاچاق می کنند. با این همه بار اضافه به نظام سلامت کشور را چه باید کرد؟

بیمارانی که در نتیجه در دسترس بودن دخانیات بیشتر از آب معدنی، آنقدر خود را از کار انداخته‌اند که حالا برای یک ساعت کار مفید باید نیم ساعت استراحت کنند.

این حجم از تجارت حداقل 3650 میلیارد تومانی در سال فقط برای سیگار را باید در کجا جستجو کرد؟ وقتی برای روغن بنا به اظهارات تایید نشده مافیایی نانوشته وجود دارد، نمی‌شود تصور کرد در پشت این تجارت پرسود نیز دست هایی خواسته و ناخواسته بر آتش بدمند؟!

به گفته بعضی مسوولان تا 25 درصد سیگار کشور را محصولات قاچاق تشکیل می دهد و عمدتا از مرزهای کردستان وارد کشور می شود. کشور دوست و عزیز چین به عنوان بزرگترین تولیدکننده سیگار در جهان تنها 38 درصد سیگار تولیدی خود را مصرف می کند و بقیه را صادر می کند حتما بازار ایران برایش جذاب است.

در دو بخش رسمی و غیر رسمی سیگار و دیگر محصولات دخانی برای خودش برو و بیایی دارد. کافی است با فروشنده و سوپری محل سلام علیکی داشته باشید یا قیافه وی ظاهرتان شبیه بازرس و این مسایل نباشد، آنگاه انواع مارک های معروف سیگار دنیا را از جعبه بیسکوییت یا جاساز پشت دخل به شما ارایه می دهند که قیمت آن را انصاف فروشنده یا عرف بازار تعیین می کند.

وقتی کشور در سبد صادراتی خود، سیگار، توتون و تنباکو را گنجانده است و به بازارهای کشورهای همسایه چشم دوخته است، وارد یک بازی دو سر باخت شده که با فناوری کهنه و نیروی انسانی چند برابر محصولی را تولید می‌کند که یک کارخانه چینی با یک صدم نیروی کار و البته انواع ترفندهای شیمیایی و بسته بندی به قیمتی پایین تر از مبادی غیر رسمی و رسمی برای کشورهایی مثل ایران به ارمغان می فرستد.

حالا باید پرسید چه کسی در برابر این قاچاق یا حجم قانونی مضرات جانبی مسوول است؟ کدام ارگان باید به فروشندگان نظارت کند که هر کودک و نوجوانی نتواند سیگار بر گوشه لب آتش بزند؟

نیروی انتظامی می تواند پارک‌ها و اماکن تفریحی شهری مثل اصفهان را که  به گنبدهای فیروزه ای خود معروف است، امروز از شر قلیان های در اهتزار نجات دهد؟

آیا منابع طبیعی و آبخیزداری کشور که همیشه نگران و خسته از کاهش پوشش گیاهی کشور است چقدر با تبدیل جنگل‌های دست کاشت تاغ یا جنگل های ارزشمند بلوط زاگرس به ذغال‌های مرغوب قلیانی مقابله کرده است؟

اینها همه در برابر چشمان حیرت زده وزیر بهداشتی اتفاق می افتد که آخر هر ماه باید نگران کارانه پزشکان باشد، همان ها که باید ریه و قلبی و عروق صدمه دیده از محصول کثیف دوست داشتنی را درمان کنند؟

بالا نرفتن مالیات از ترس افزایش قاچاق مثل خودکشی کردن از ترس مرگ است، نبستن چایخانه ها از هراس پراکنده شدن آسیب‌ها در پستوی خانه ‌ها به معنای اعتراف صریح نهادهای آموزشی مثل آموزش و پرورش، وزارت فرهنگ و صد البته ورزش و جوانان است که انفعال در برابر تفریح کشیدن قلیان و سیگار به جای ورزش و تفریح را پذیرفته‌اند.

نهادهای نظارتی آیا می‌توانند پاسخ دهند ورود این همه سیگار قاچاق، کار چند کولبر و چترباز است که میلیاردها نخ سیگار را در کوله پشتی خود وارد کشور می کنند یا کسانی در مقابل سودهای هنگفت، چشمان خود را بر گذر خرامان آنها از مرزها می بندند؟

هیچ کس منکر تلاش‌های پرسنل خدوم نیروی انتظامی و دیگر ارگان ها و البته نهادهای فرهنگی و آموزشی کشور در این مورد نیست. اما بار آتش و دود مقابل بیشتر از آن است که با آتش زدن چند تن سیگار و تنباکوی قاچاق با آن مقابله کرد.

در اصفهان چایخانه ها بسته شد و با همه نگرانی‌هایی که از عاقبت آن وجود داشت، امروز دیگر کسی آنها را نمی‌بیند، دیگر کسی حرص چایخانه‌هایی که پر از دانش آموزان دبیرستانی بود را نمی خورد. اما حالا نوبت پاکسازی پارک ها و اماکن عمومی از قلیان است، باید حداقل فروش تنباکوهای صنعتی که عامل بسیاری از سرطان‌ها نیز شناخته شده است گرفته شود.

دستگاه های نظارتی و برنامه ریز باید بتوانند حداقل یک برنامه  عملیاتی میان مدت یا بلندمدت برای کاهش مصرف سیگار با در نظر گرفتن آموزش، تشویق و تنبیه در کنار سخت افزارهای قابل لمس در برابر فروش غیرقانونی و سو مصرف مواد دخانی را به افکار عمومی ارایه دهند و در برابر اجرای گام به گام تا رسیدن به یک نقطه معقول پاسخگو باشند.

امید است که روزی هر وزیر بهداشتی در این کشور دیگر نالان از کمبود مالیات دخانیات نباشد و به جای نگرانی از هزینه مادی و معنوی بیماری‌ها بر نظام سلامت و اشتغال کشور، خبرهای خوبی در زمینه بهبود آمارهای سلامت و موفقیت ها در پیشگیری از بیماری و ارتقای سطح زندگی متناسب با طراز زندگی ایرانی اسلامی داشته باشد.

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *